Kapanmayan Gözler Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Geceleri gökyüzüne
Bir çuval yıldız taşırım sanki sırtımda
Vücudun bir çarşaf gibi buruşuk
Uykusuzluğun zihnimde sokak lambası
Düşünceler birer Karabulut tepemde
Gözlerim iki ağır kapı
Kapanmak bilmez
Ardında kıpırdayan gölgeler...
Sonra bir kısa saltanat
Tekrar... açılır gözler zifiri karanlığa

Uyku, adı unutulmuş bir dil kadar uzak
Kaygılar kafanın içinde kurtçuk
Sabaha kadar dolanır dururlar
Herkes uyur, sen uyanık bir pencere
İçerisi sıcak, dışarısı ayaz
Ne zaman berraklaşacak bu düşünceler?
Bilinmez
Sabah getirir mi o soluk gri ışığı?

Bu bir direniş
Kendi karanlığına karşı
Yaktığı küçük mavi bir alev...