Kaos Şiiri - Fatma Algan

Beyaz kristaller inmiş
Gökyüzünden.
Sessiz, dingin, benzersiz.
Tüm kaosu kapatmış.
Güneş şavkımış üstüne,
Gözlerim kamaşmış.
Bakamıyorum.
Dalgınmışım, doluymuşum,
Falanmış filanmış.
Sözler birikmiş içime.
Kilitlenmiş,
Akamıyorum.
Bir insan neleri duyar?
Bu sessizlikte.
Frekansındaki bütün sesleri mi?
İç dünya kulağa uyumlu da,
Dış dünya
Kendimizin yalancısı.
Mutluluk arayışı
sanki dünyanın amacı.
Şan, şöhret, mal-mülk para, saltanat.
Daha bir sürü var bu palavralardan.
Koparıp bağımı,
Dünya ilizyonundan,
Fırsat buldukça doğada alırım soluğu.
Otururum bir ağaç altına,
Beraber ağlarız,
ağaç,dal yaprak,
Bir cıgara tellendirip,
Bir türküye bağlarız.
“Şu Matrix’in önü
Bir büyük alan,
Anladım ki dünya,
Şu dünya yalan.”

Yine de girift düşünceler,
Açığa çıkar beynimden.
Mesela;
Buz dağı ile gemi aynı gün başlamışlar yolculuklarına.
Çarpışacakları zamanı bilmeden.
Neden..??
Sonra pay biçerim kendime,
Toprak, hava, su ve ateşten.
Lakin üzerime uyduramam.
Manayı içselleştirmeden,
Maddeye hükmedemeyen,
Elbiseden bir beden.
İçimden bir ses yükselir,
Tüm hücrelerimden;
“Oluşa güven.!!”
Diğer yanımdır,
Elini kalbine götürüp,
eyvallah eden.
Köhne bir meyhanede söndürürüz feneri
gün sonlanmadan.
Kafalar bi milyon,
Varsın dünya batsın…
Kaç kadeh kırılır bilmeden.
Şarkılar muhalif Fatmazel ne yapsın…
Sonra kendimin muhasibi olurum.
Yaptığım, yapamadığım her şeyi siygaya çeken.
Sonunda en güzel yaptığım şeydir
atarlanmak.
“Aşka uzaktan el sallayana,
Selam bile vermedim.
Gönül yolumu bilmeyenin
ayağına,
Kilim bile sermedim.”
EGO’ya bak.
Sonra fiks bir oluşum başlar,
Davetsiz bir misafir.
İlham sağanağına şemsiye lazım,
Gecenin köründe, kaçacak bir yer.
Kelimeler uçuşuyor beynimde,
Kalbimin emrine amadedir ahh bu ser..!!
En nihayetinde;
Ne senden, ne de benden bir iz kalır şu dar-ı dünyada…
Gelmekle gitmek arası,
Oysa ne geçmiş var,
Ne gelecek…
Ne gelmek, ne de gitmek.
Ne ki; bir ömür karması,
Bazen doğum,
Bazen de ölüm sırası…
İnce bir sızıya dönüşür O’nu beklemek..!!

f.a
31-Ocak -2021