Çok saçmaladım, çok insanı kırıp döktüm, çok yaraladım, çok yaralandım.
Belki de yaralarımın öfkesiydi insanları kırıp dökmemin sebebi.
Öyle uzak düşler kurmamıştım ki ben.
Şarkılarda kaybetmiştim umudumu, insanlığımı almışlardı içimden.
Bir kurban gerekiyordu her şeye, ben olmuştum.
Bir türlü bitmeyen bir acının son taşıyıcısı, son yokoluşuydum.
Ben bitersem acılarda bitecek.
Beni bu eylül öldürecek
Bir aşk kadar zehirli,bir orospu kadar güzel.
Zina yatakları kadar akıcı,terkedilişler kadar hüzünlü.
Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren
eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici.
Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak.
Devamını Oku
Bir aşk kadar zehirli,bir orospu kadar güzel.
Zina yatakları kadar akıcı,terkedilişler kadar hüzünlü.
Sabah serinlikleri; yeni bir aşkın haberlerini getiren
eski yunan ilahelerinin bağbozumu rengi solukları kadar ürpertici.
Öğlen güneşleri; üzüm salkımları kadar sıcak.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta