Ah, maşrıkın ağlayıcı kadınları!
Dövmeli alınlarınızda kanayan bir ağıt bırakın,
Masal çizgisi kesik avuçlarıma...
Mecnun mülkünde ateşle sınandık; şimdi
Defterimizi yazan da boynumuzu vuran da birdir...
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




AĞLATICILAR İŞ BİLMİŞ AĞLATMAYI DA YÜREĞİ AĞLAYIP DA 'AH' DİYENLER NASIL DÖKMELİ Kİ GÖZYAŞLARINI?
YOKTUR Kİ MECNUNUN MÜLKÜ, YÜREĞİNDEN BAŞKA. O DA HARDADIR, SINANMIŞ VE BIRAKMIŞTIR BU GARİP DÜNYAYA YÜREĞİNİ..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta