Ah, maşrıkın ağlayıcı kadınları!
Dövmeli alınlarınızda kanayan bir ağıt bırakın,
Masal çizgisi kesik avuçlarıma...
Mecnun mülkünde ateşle sınandık; şimdi
Defterimizi yazan da boynumuzu vuran da birdir...
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




AĞLATICILAR İŞ BİLMİŞ AĞLATMAYI DA YÜREĞİ AĞLAYIP DA 'AH' DİYENLER NASIL DÖKMELİ Kİ GÖZYAŞLARINI?
YOKTUR Kİ MECNUNUN MÜLKÜ, YÜREĞİNDEN BAŞKA. O DA HARDADIR, SINANMIŞ VE BIRAKMIŞTIR BU GARİP DÜNYAYA YÜREĞİNİ..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta