Ellerimin kanatlarını uçurdu...
Ne gökyüzü kaldı, ne de mavi.
Sımsıcak bir hikayeydi adı...
Umuttu, düştü, pembe rengi.
Seslendikçe dinlendiğim...
Dinledikçe seslendiğim.
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş



