Kan Bağına Kin Düştü

Hatır gönül bilmez yola girilmiş
Eski töre sanki yere serilmiş
Alçak olan baş köşeye kurulmuş
Zulmün karanlık çağına vardık.

Oğul duymaz olmuş baba sesini
Nefis köreltmiş bak yerin hissini
Herkes kuşanmış miras hırsını
Merdin tükeniş bağına vardık.

Haktan uzaklaşan diller çoğaldı
Bencillik denilen illet yayıldı
İnsanlık dediğin bir bir sayıldı
Kupkuru bir vicdan dağına vardık.

Emanet olanı korumaz eller
Sitemle dolup da boşalır diller
Faydasız esiyor gayrı şu yeller
Feleğin o en dar ağına vardık.

Mazlumun feryadı göklere çıkar
Zalim olan her gün bir ocak yıkar
Namertlik akarsu misali akar
Zamanın en dipsiz sağına vardık.

Dürüstlük kayboldu, ortalık toz duman
İyilik beklemek gayrı en büyük güman
Yalan saltanatında kalmadı hiç iman
Vallahi dünyanın son eşiğine vardık

Aynı soydan gelen gardaş hasım olmuş
Gönül bahçesine kinle nefret dolmuş
Kavga sofrasında akrabalık ölmüş
Dünya denen o kan gölüne vardık.

Köşektaş bağrında yazılı bu kader
Herkes ektiğini bir gün hak eder
Dünya malı burada bırakır gider
Hesap menzilidir, son durağa vardık