Kâmus-ı Gülistan

Sen kâmus-ı gülistansın
Sana afitab ne gerek
Açılır gökyüzü birden
Sana mehtap ne gerek

Şu gönül sahralara düşmüş
Yakınız bendenizi
Ulu bir nehre varıp
Atınız bendenizi

Görünüz hele bir
Söndümü feryad eden sesler
Ne ataeş böyle yanar
Ne fırat böyle akar
Belli ki mecnun etmiş
Beni bir gözdeki pinhan gülümsemesi

Açılırsam dermanıma
Dünyalara sığmaz bu yürek
Ölürüm belki fakat
Tabutuma kafi gelmez kazma, kürek
 
Dur hele bir soluklanayım ey gönlümün celladı
Ne biçim yazmış isem şüphesiz gönlümün feryadı
Hele bir köşelerden bana bakışın varya
Zahirde seda yok lakin o yürekte kopanlar varya.