Ben her türlü yoksunluğa gardını amansızca sürükleyen bir eldim.
Ama ellerim suskun bir dünyanın yaratılmamış hali gibi boş ve yalnız!
Korkularım var benim
Hiç kimseye söyleyemediğim
Hatta bir ayna karşısında bile uzun süre bakamadığım korkularım!
Korkarak kaçtığım isteklerim, duygularım var.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta