Bir delinin monologları/ Kalp Yontucusu

Garip bir şekilde terk ediliyorduk doktor
Önce zaman bizi terk ediyordu. Sonra ipek, tenden solup akarak
Sonra siyahı bir saçın…

Garip bir şekilde terk ediliyor
Kavuşmadan ayrılıyorduk
Vuslattan önce nasıl firak geliyordu
Önce umut bırakıyordu kalbi
Sonra bir bıçak, bileğimizle yarenliği
Bir uçurum elimizi bırakıp ardına bakmadan gidiyordu
"Gönlümüzdeki keder hep terkedilmekten."
Oysa alışmak bizi yola koyuyordu
Garip bir şekilde terk ediliyorduk. İlk ayetin anahtarını kullanmadan
Daha bismillah demeden, Vuslata hırka olmadan..

Durduğumuz yerde ölüyoruz doktor
Aslolan belki de savaşmaktır
Savaşmıyoruz diye bu kadar kanıyoruzdur
Kafamda deli var, normalliğin ırkına mensup olmayı reddeden
Utanılır gibi değil...
Kalbimde bir yaşamak tıkırtısı
Göğsümü basamadığım gökyüzü kadar hasretkâr
Huysuz bir gecenin beşiği olmak çaresizce
Bildiğin gibi değil
Bir ağrı tenyüzünde sabit bir noktayı yoklar..

İnsanların temel içgüdülerinde kalp kıracağı var doktor
Nasıl meziyetli bir bilsen
Nasıl da hünerli ellerinden
Ne kalbine koyduğunun halinden sen anlarsın
Ne kalbine koyduğun senin halinden
Sevmek ne demek peki
Sevmek kişinin kendisini ne yapması demek?
Kendimi ihmal ediyorum
kendimi ihmal ediyorum ve nevrotik bir naz başlıyor yatakta yorganda
Uyuyamıyorum…
Ben ki hassas bir plastiğim
Dünyanın kaynayıp duran yüksek ateşinde
Nasıl hâlâ bu kadar diriyim…

Acıyı kapı eşiklerinden atlayarak
Umuda ve umutsuzluğa yataklık yapan geceden oymuşlar
Yorganın altına girmeyi başaran soğuktan
Sürmesi uyku olmayan bir gözden,
Hastalığın göğsüne yakın bir ürpertiden
Acıyı doktor, acıyı neden benim şizofren bilmez sanatımdan oymuşlar…

Ben içtim, sen yoktun sevgilim
Kilometre taşıydı kuşlar,
Bir çizgide yürüyebilmenin.
Ben içtim, sen yoktun bir hiçliğin ardından
Kanımı yarsak geceye gidilirdi Zerdüşt'ün dağlarından
Ben içtim ve sen yoktun sevgilim
Kilometrelerce hüzün kanatlandı koltuğun baş konan yanından
Çok acıklı bir şarkı gibi söylüyorum kalabalığı, susarak
Dilim umursamaz bir peltek.
Ah ne kadar da umursamaz bir peltek
Ben bu yalnızlığı sana taş olsun diye yonttum
Ben bu susmayı sana heykel olsun diye
Sevgilim bir rüyaydı içtiğim bölüp ikiye
Sevgilim al, bu irkilmeyi sana yonttum
Bu sızlanmayı senin için
Bu, sabaha ayılma ihtimalini
Ne varsa soğuk gibi tenimi kemiren tam şuan hepsini sana yonttum.
Ben içtim sevgilim kanımda bulunmaz hint
Gözlerimde âşku belâ
Sarsılan göğsüm kapaklanmadan huzura
Ben bu sensizliği bana yonttum…

Ölüyoruz doktor
Kalbimizde yaşamak tıkırtısı
Bunu aynen ecza dolabına ilet...