Kalp Risalesi 5(sırça Köşk)

Tevazu ile eğerek başımı,
Bir gönül kapısından daldım içeri.
Yaşıyoruz ya hani,
Nefes alıyoruz belli aralıklarla.
Dolayısıyla canlıyız ve dahi insanoğluyuz.
Bir korunma alanına muhtacız.
İşlenmiş fıtratımıza,
Güvenli bir limana sığınmacı olmayı sevmişiz.
Ufkumuzda güneş görmeyi isteriz.
Bende isterdim bütün bunları,
En azından onu tanıyana dek.
Sonra her şey o oldu.
Kendime huzurlu bir yuva kurduğum,
O sırça köşk onun kalbinde yükseldi.
Endişelerim yüzündeki korkunç maskeyi indirdi.
Hüzünlendigim manzaralar,
neşeli renklerle yeniden inşaa edildi.
Sabık kışlar doğuran doğa ana,
Nur topu gibi baharlara gebe kaldı.
Babilin asma bahçeleri yeşerdi yeniden,
Buhtunnasır elleriyle diktiği putları kırdı.
Medeniyetin vahşetle yazılan tarihi,
Utandı sahifelerine bulaşan mazlumların kanından.

Onun kalbinde ekip biçtiğim sevgiyle,
Rızkimdan emin olduğumdan beridir,
Kınar oldum Süleyman'a güvenmeyen karıncayı.
Anlamaz oldum iki lokma için Rabbini unutan beşeri.
Kabullenmez oldum hırs için tarumar edilen,
Mamur şehirlerin hazin görüntüsünü.

İnsan yükünü yanlış bedestenlere çözünce,
Üzerine bir ağırlık çöker.
Kaybı yüzünden gülümsemesini alır
Ve hüznü perçinler bakışlarına.
Müsrif bir tüccar gibi itibarını kaybeder.
Kimsenin imdat etmediği bir paçavraya dönüşür.
Ben ondan önce biriktirdiğim sevgilerimi,
Yanlış bedestenlerde kaç defa yitirdim bilmiyorum.
Derbeder dolaştığım kaç sokakta,
Bir cüzzamlıdan kaçar gibi kaçıldi benden bilmiyorum.
Ona ulaşana kadar diz boyu kaç rezillikten yaka silktiğimi hatırlamıyorum.

Bir an geliyor ki umutsuzlugun kollarında,
Oyuncak olmuş bir ayyaşlıktan bıkıp önüne bakıyorsun.
İşte o arzu dolu bakışla baktığım yerde gördüm onu .
Epey zaman oldu uyanmanı bekliyordum dedi.
Dediği anda Güneş açtı.
O böyle sıcak baktı diye mi açtı güneş,
Yoksa benim gözümde ki perde kalktı diye mi farkettim güneşi çözemedim.
Fakat bilinci nasır tutmuş kalbimin,
Bir çift gözde yeniden attığından emin oldum.
Uzun bir zaman boyunca fıtratın emrettiğine aykırı yaşayan aklım,
Kalbimle el ele verip onun kalbine doğru akıp gitti.
Şimdi o sırça köşkte geçmişine yabancı,
Fakat geleceğinden ümitli yaşayan bir benden,
Biz olmaya hevesli bir insan olarak seyrediyorum alemi.
Onun eli elimdeyken ben,
Kahramanlık hikayelerinin baş karakteri olarak hayaller kuruyorum.
Kurduğum her hayalin merkezine onu koyup,
Onunla yaşıyor,
Onunla var olup,
En sonunda onda yok oluyorum. Vesselam