Kalp Risalesi 7 (ana fikrim)

Bir an uzun bir serüvene ne zaman dönüşür diye sordu derviş.
Kurbanım diye soze basladi bir diğeri
O an aşk boyası ile boyanırsa olur dedi.
Sonra eğdi başını,
Huu Allah dedi.
Yer ile göğün arası aşk ile inledi.
Sonra o aşk yüreğime kadar alçaldı.
Senin şeklinde gözüme göründü.
Seni sevince imanımın artması bundan.
Kuytu bir köşede seni işliyorum kaderime.
Ellerin benim yerime tutmaya başlıyor.
Ayaklarıma sen kuvveti doluyor.
Gözlerimden göğüne bir nasıralı isa yükseliyor.
Meryemin iffeti sarıp sarmalıyor arzularımı.
Tertemiz seviyorum seni.
Kelebeklerin kanat çırpması,
uzaklarda fırtınalar doğurur.
Bana imkansız gelen bu kelebek etkisi meselesi,
Ruhumda tarifi imkansız fırtınalar yaratan,
Gülden güzel gülüşünle,
kabul makamına yükseldi.
Kara bir devrim ruhu.
Çakma bir asker selamı.
Ruhsuz blr çağın gölgesi.
Kanatsız bir kuşun acısı.
Teli kopuk sazın eksikliği.
Hüznün kurşini şafakları.
Evde kalmış genç kızların kırık hayalleri.
İçinde olumsuzluk eki taşıyan bütün cümleler.
Sen yüzünü asınca,
diriliyorlar mezarlarından.
İşte bundan sebep gülümse sevdiğim.
Gülümseki memleketin kaderi değişsin.
Bataklıklar gülistana dönüşsün.
Buhranların yorduğu kalbim sürura kavuşsun.
Kelepçe vurulmuş kalemim;
Özgür diyarların ezgilerini yazsın.
Sana dair başlayan şiirler,
sahifeleri şerefyar kılsın.
Gökyüzünün rengi umut mavisine çalsın.
Gülümse ki yürek kıblem tarumar edilmesin.
Yoluma taş konulmasın.
Parmakuçlarımın hafızası neşter yaralarını unutsun.
Uykularımın süslendiği rüyaların şehbanusu.
Ruhumun evvel zaman yoldaşı.
Başımda esen en deli rüzigar.
Kalbinde yer vermenden yana,
aldığım lezetten sarhoş bir haldeyim.
Bu hal üzre yazdığım her söz aşkına ithaf edilen bir şiir.
Ve sen yine şiirlerimin sultanısın...