bir kalp krizinde kaybediyorum yavaş yavaş gülmelerimi
gözlerimin kahvesi dipsiz karanlığa teslim ediyor kendini
kelimelerim öyle eskisi gibi dans etmiyor parmak uçlarımda
depremler oluyor beynimde heryanım göçük altında
yollarım sevdaya adanmış kurban gibi
bekliyor geleceğin mevsimi
hangi idam sehpasında sallandı yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta