Büyük bir nesnenin kütlesinin ağır olması için illa iri olmasına gerek yok.
Kalbi kadar küçük ama etkisi damarlarımdan geçen biriydi o.
Varlığı damalarımda dolaşan,
Yokluğu nefesime ağır gelen.
Dünyanın kütlesinden daha büyük bir güçle beni kendine çeken.
Oysa yer çekimi yasası gibi sabitti hislerim.
Tam o esnada Newton’un elması 'küt' sesiyle düştü.
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Newton'un elması metaforu güzel şekilde kullanılmış tebrik ederim:)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta