Eski ben Şiiri - Mahmut Polat

suya düşen kuru bir yaprak gibiyim bugün
aldığım nefes yetmiyor ciğerlerime
bugün teselli etmiyor içtiğim tütün
bitkinim

polis kapımı çalıp kimlik soruyor
canım dediklerim canıma kastetmiş olamaz
incir çekirdeği meseleler için tutanaklar düzenleniyor
şah damarımdan kesseler kanım akmaz
bilmiyorlar

içimde yeniden kanamaya başlayan yüzlerce yara var bütün doğru bildiklerimin aslında yanılgılarım olduğunu anlıyorum bugün
gölgesinde dinlendiğim köknar bozuk çalıyor
şehir bir karabasan olup üzerime çöküyor
yalvaçlar tarihinde kendime bir dert ortağı arıyorum

nafile

dolu dizgin atlarla bir meçhule revanım
terziler yaralarımı dikmeye çalışıyorlar
Yusufpaşa’da bir sela okunuyor
avlusunda kuşlar havalanıyor
etraf kesif naftalin kokuyor
gözyaşlarını yaşmağıyla siliyor bir Harran kadını

eski defterler açılımış sebepsiz yine
valizim kapı önünde nâzır beklemekte
mukaddesatım çiğneniyor darlanmaktayım
kullanım tarihi geçmiş bir hurdayım bugün
sen kendini yar sanan sen ey
ara sıra adını unutmaktayım

ben bugün tüm harflerini yutmuş bir kelimeyim
ben artık eski ben değilim kesinlikle
ne babayım ne eşim ne sevgiliyim
elveda terimle emeğimle büyüttüğüm hastalıklar
kalın sağlıkla esenlikle