Kalemsiz Şair Şiiri - Sadık Kocabaş

Kalemsiz Şair:

Elest Meclisi’nde ikrar verince,
Bizi bir mukaddes yola serdiler.
Gönül gözü Hakikat’i görünce,
Ruhumu bir nurlu hâle serdiler.

Hasretin okuyla sinemiz yâre,
Tabipler bulamaz bu derde çare,
Bakıp da aldanma şu beyaz kara,
Bahtımı kapkara şala serdiler.

Ecdadım ocaktır, bende pınarım,
Gül yüzlü mürşidi her dem anarım,
Ateş-i aşk ile içten yanarım,
Canımı bir sönmez küle serdiler.

Dergâhın kapısı edeple açılır,
Meydan-ı Ali’de nurlar saçılır,
Bu fani dünyadan elbet geçilir,
Postumu bir ulu dala serdiler.

Arif olan bilir sözün hasını,
Mümin olan siler kalbin pasını,
Doldurup sundular dert kupasını,
Yaşımı bir kanlı göle serdiler.

Kıtmır olup malı mülkü yığmadım,
Ben bu dar dünyaya hiç de sığmadım,
Güneş oldum ama cahle doğmadım,
Bahtımı bir kara kışa serdiler.

Serçeşme başıdır bizim yolumuz,
Pirimin elinde gonca gülümüz,
Hünkar’ın aşkıyla yanar solumuz,
Özümü bir doğru dile serdiler.

Sadık’ım bu yolda kağıt neylesin,
Meydanda nefesim Hakk’ı söylesin,
Kalemi bıraktım, Mevlâ eylesin,
Kalemsiz Şair’i güle serdiler.*