Gücenmiştim; Kaleme.
Hep seni yazıyor diye.
Kızmıştım gönlüme,
Hep seni düşünüyor diye.
Ayrılmak istedim kalemden,
Seni, yazmasın diye.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




gonuldur bu amborgo konulamaz ozgur birak siirin guzel saygilar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta