Kalemimdir Sırrım Şiiri - Hamit Atay

Kalemimdir Sırrım

Anladım ki ben hep yalnızmışım,
kalabalık sandığım yerler
sessizliğimin yankısından ibaretmiş.
Yanımda sanılanlar,
ben düşerken başka tarafa bakmış,
ben susarken konuşmuş arkamdan.

Tek sırdaşım kalemimmiş meğer,
şiirlerimmiş omzuma başını koyan.
Kimseye anlatamadığımı
bir kâğıt anlarmış,
bir mürekkep dinlermiş
yargılamadan.

Kime el uzattıysam
çıkarı için tutmuş elimden,
ayağa kaldırmak için değil
kendine basamak yapmak için.
Ben dostluk sandım,
onlar hesap yaptı.

İnandım…
en çok da buna yanarım.
İyi niyetimi
herkesin dili sandım.
Meğer herkes kendi menfaatinin
şarkısını söylermiş.

Artık inanmam kimseye,
kalbimin kapısını kapattım usulca.
Ne kin var içimde
ne intikam,
sadece derin bir çekiliş
kendi içime doğru.

Yine eskisi gibi
çekildim köşeme.
Sessizliğin sandığımdan
daha dürüst olduğunu öğrendim.
Kalabalıklar yorar,
yalnızlık öğretirmiş.

Sohbet ediyorum şimdi
şiirlerimle.
Onlar beni yarı yolda bırakmıyor,
susarken bile anlıyor.
Bir dize yazıyorum,
bir ömür cevap veriyor.

Şiirlerim biliyor
nereden kırıldığımı,
hangi kelimede dağıldığımı.
Onlar sormuyor
“neden böylesin?” diye,
olduğum gibi kabul ediyor.

Ben artık
insanlara anlatmıyorum kendimi,
kelimelere anlatıyorum.
Çünkü kelimeler
kullanmaz,
yaralamaz,
terk etmez.

Ve bilsin herkes:
yalnızlık bir ceza değil,
bazen bir sığınaktır.
Ben bu sığınakta
kendimi buldum.

Kalemimle konuşuyorum,
şiirlerimle iyileşiyorum.
Beni anlayan az olsun,
yeter ki
samimi olsun.
Hamit Atay