Oturdum bir köşeye... Kalem elimde, kâğıt önümde. Yazıyorum. Ama nereden başlayacağımı bilmiyorum. Çünkü bazı acılar vardır... ne başı bellidir ne de sonu. İnsan anlatmaya çalışırken bile yeniden yaşar her kırgınlığını.
Ey yorgun hayatım...
Bugün sana yazıyorum. Belki de yıllardır sustuğum her şeyi ilk kez sana anlatıyorum. Çünkü beni en iyi sen tanıyorsun. Kimse görmedi geceleri yastığa sessizce düşen gözyaşlarımı. Kimse duymadı içimde kopan fırtınaları. Herkes güldüğümü sandı, ben ise her tebessümün altına biraz daha acı gömdüm.
Ne çok yoruldun sen...
Her sey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün isigi yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her sey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;
Devamını Oku
Birdenbire vurdu gün isigi yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her sey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye basladi duman topraktan;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta