Kalem Şiiri - Serkan Alakuş

Mürekkebi tükenmiş kalemden farksız yokluğun
Bastırdıkça yırtılıveriyor canımın içinde bir şeyler
Ve sen, yazmamaya devam ediyorsun seda etmeyip
Anlamını yitiriyor mısralar, bu şehir, bu şiirler...

Suskunluğunun gürültüsünden başım çatlıyor
Bütün közleri atmışsın içime hala ellerim üşüyor
Henüz erken sanma, hiçbir tabut cevap vermiyor
Kimse bilmesin ne çıkar, seni duvarlar tanıyor

Yastığım yağmur bulutu gibi doldu gözyaşlarımla
Geceler kollarımdan tutup sürükledi rüyalarımda
Emek emek kendim büyüttüm, zarar verme sevdama
Çiçeklerimi açtırmadın bari soldurma sonbaharımda