Kalem kırılınca bil ki ben üzülmüşüm.
Kalem yazınca, bil ki ben ağlamışım.
Kalem susunca, bil ki ben ölmüşüm.
Kalem söz bilmez yazsa derdi bitmez,
Kalem sever, sevdikçe acısı dinmez.
Kaleminde kalbi vardır, kimse bilmez.
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta