Hiç doğmamış gecelerin imkansız sabahlarına
Düşüşen birer çiğ tanesi gibi yapışmakta ayaklarıma
Umut serserisi yolların eskimeyen bekçileri
Düşler aleminin karabatakları kaldırımlar…
Sabahların ayazına karışan göz yaşlarının son durağı,
El vermiş nice şeyhin ilk ve son barınağı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Guzel bır siir okudum sevgılı Yusuf yureginize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta