Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Üstad ne de güzel ifade etmiş;
– Sükut gibi münzevi, çığlık gibi hürsünüz.
Fazla söze ne hacet.
Rahmet ve dua ile...
"İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar."
Ustada saygılarımla
Üstad
tebrikler mekanı cennet olsun
haytımı değiştiren adamın şiirleri rahmetle anıyoruz üstad.
Bu hayattaki idolümdür Necip Fazıl
Bu dizelerde, Paris sokaklarında sıradan-amaçsız bir yürüyüşün değil, üstadı 'Sakarya Türküsü'ne götüren sürecin ayak sesleri yankılanıyor gibi...
Süper
'Şair olmak kolaydır... ya adam olmak?'
Ne yani, adam olmak derken neyi kast ediyorsun?
Şiirlerinin tümünü oku. Adamlık neymiş o zaman ancak anlarsın.
Doğal ve etkileyici dizeler...
Bu şiir ile ilgili 253 tane yorum bulunmakta