Kaldın Canım Şiiri - Sadık Kocabaş

Açtığın kapıdan girdik içeri,
Gönül bir ummanmış, dal kıldın canım.
Eritip ruhumda pası, kederi,
Ömrümü tatlanan bal kıldın canım.

Güzellik mülkünde bir nişan verdin,
Hakk'ın cemalini ne güzel serdin.
Menzili olmayan bir yola erdin,
Aklımı şaşırmış lal kıldın canım.

Sözün ki şah ile hünkar’dan gelir,
Arif olan elbet bu sırrı bilir.
Münkir bu meydanda sararır, ölür,
Özümü meyveli dal kıldın canım.

Dergâhın eşiği pirden emanet,
Sendedir o vakar, sendedir hikmet.
Gözlerin dünyaya etmez tenezzül,
Varlığı ufacık hal kıldın canım.

Sadık bir nefessin, ecdat bereketi,
Sözünde saklarsın asıl devleti.
Bitirdin içimde bunca gurbeti,
Ruhumu sönmeyen kor kıldın canım.

𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇 der, sözün özüne,
Sürme çekmişsin sen gönül gözüne.
Baktıkça mürşidin nurlu yüzüne,
Zamanı sonsuz bir an kıldın canım.