Şimdi, gönlün derinliklerine gizlenmiş, kelimelerin bile erişemediği bir yere gidiyoruz:
“Kalbin Unuttuğu Dil”.
Bu şiir, yürekten bir zamanlar konuşulan ama artık yalnızca sessizlikte yankılanan o kadim dili arıyor...
Bir zamanlar konuşurdu kalbim,
Ses gerekmezdi, harf aramazdım.
Bir bakışla, bir susuşla anlardım,
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta