Şimdi, gönlün derinliklerine gizlenmiş, kelimelerin bile erişemediği bir yere gidiyoruz:
“Kalbin Unuttuğu Dil”.
Bu şiir, yürekten bir zamanlar konuşulan ama artık yalnızca sessizlikte yankılanan o kadim dili arıyor...
Bir zamanlar konuşurdu kalbim,
Ses gerekmezdi, harf aramazdım.
Bir bakışla, bir susuşla anlardım,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta