Kalbin ikna olmadığı vedalar

Zor ama haklı vedalar
boğazda düğüm,
elde titrek bir sessizlikle başlar.
Kalbin “kal” derken
aklın usulca “git” deyişi…
İnsan en çok kendini ikna eder o anlarda,
çünkü kalmak alışkanlıktır,
gitmekse cesaret.

Zor ama haklı vedalar
kapıyı çarpmaz;
yavaşça kapatır,
arkaya dönüp son bir kez bakar.
Ne öfke vardır içinde
ne de tam bir huzur—
sadece olması gerekenin ağırlığı.

Biraz da kalpte sızı kalır,
ayrılığın cezası gibi.
O, ben yanarken
yalnızca beni bağlar.

Ve zamanla anlarsın:
Her veda bir kayıp değildir,
bazıları kendini kurtarmanın
başka bir adıdır.

Zor ama haklıydı dersin kendine,
aynaya bakıp tekrar edersin.
Ama kalp ikna olmaz hemen—
o, alıştığı acıyı bile
özler bazen.