Kalbimin Son Durağı Şiiri - Süleyman Uzun

"Bir bozuk Saattir yüreğim, hep sende durur" derdi ya şair,
Hayatımın pusulasını kaybederdim yokluğunda,
Bir senin bakışlarında durulurdum,
Ruhum sende huzur bulurdu,
Kanatlanırdı içimdeki göçmen kuşlar,
Hayat akışına kapılmış giden hayatlarda, Kıvrılır yolunu bulurdum sevdanın,
Kalbimin yolu seni bulamayınca karanlık dehlizlerde kaybolurdu,
Mütemadiyen sen aruzlardı yüreğim,
Kalbin yeterse bana sor yanılgılarımı, içimdeki yıkıntıyı,
Canparçandan duyulan soğuk sözün sancısını,
Yıllar geçse de bu suskunluğum coşar mıydı, söyle yar,
Hiçbir yere sığdıramadım da sevgini kalbimin en özel yerinde sakladım eserini,
Kaburgalarım kırılası ağrılarda, kalbim sancısa da, sevgin vardı umutlarda,
Gülüşüne dünyaları verirdim de sen bir es vermedin ya bana yar,
İşte ben o zaman sevginde kayboldum, işte ben o zaman öldüm yar,
Kurak çölüne yağmur olur yağardım da, sen bir ses vermedin yar,
Kalp bu ya ne had bilir nu hudut, ne de mesafe,
Seni görünce gözlerim kalbimdeki telaşına bir bak da gör, sevginden divane hallerimi,
Derman aramak  da var ama, aşkın ateşinde yanmak da var,
Gönül gönüle aittir set çekme sol yanıma, koyma sevgiye mesafe, dedim ya kalbim hep sende durur, başka kalpte atmaz, bozuk saat gibidir, sevgilim etrafında döner durur...
Süleyman Uzun 16.02.2026