Kalbimin Kapılarını Kağatıyorum

KALBİMİN KAPILARINI KAPATIYORUM

“Herkez aynı değildir…” diyorum önce,
Kendimi kandırır gibi,
Yeniden sevmeye cesaret eder gibi...
Ama olmuyor…

Bir bakıyorum,
Her şey yine eskisi gibi.
Aynı sözler, aynı oyunlar,
Aynı sorgular, aynı güvensizlik…

Sanki hayat,
Aynı filmi tekrar tekrar izletiyor bana.
Bir defa kırılmış bir kalp,
Bir daha aynı yerden onarılmıyor.

Ne kadar denersen dene,
Bir yerinde hep bir sızı kalıyor.
Ben de denedim,
Yine sevdim,

Yine inandım…
Ama bir baktım,
Yine aynı yollardayım,
Yine aynı suskunlukta kayboldum.

Bir zamanlar “belki bu defa farklı olur” diyordum,
Ama olmadı…
Güven bittiği yerde,
Aşk filiz vermezmiş meğer.

Bir tebessümün ardına saklanan yalanlar,
Bir “seviyorum”un altına gizlenen oyunlar…
Hepsi birer diken gibi battı yüreğime.
Artık acı bile alışkanlık oldu.

Şimdi kendi sessizliğimde yaşıyorum,
Kendi kalbimin yankısına sığınıyorum.
Kimse duymasın, kimse bilmesin istiyorum
Kırıldığımı, vazgeçtiğimi, sustuğumu…

Bir kapı var kalbimde,
Eskiden sonuna kadar açıktı.
Gelen girerdi, giden iz bırakırdı.
Ama artık değil…

O kapıyı kapattım,
Hem de kilitleyip anahtarını denize attım.
Çünkü ben yaşadım bunları,
Yandım, ezildim, un ufak oldum…

Bir daha aynı yerden yanmak istemiyorum.
Artık kimseye “gel” demiyorum,
Kimseye “kal” da…
Kimseye hesap vermiyorum,

Kimseyi yargılamıyorum da…
Sadece kalbimin kapılarını kapatıyorum,
Sakince, sessizce, kimseye duyurmadan.
Bir gün biri o kapıyı çalarsa belki,

Sadece rüzgâr sesini duyar içerden.
Çünkü ben bittim o eski hâlimle…
Artık yalnızlığımda huzuru buldum.
Ve biliyor musun?

Bu defa kırılmadan,
Bu defa üzülmeden,
Bu defa kimseye yer vermeden yaşıyorum…
Kalbimin kapılarını kapattım…

Ve nihayet içim biraz sessiz,
Biraz yorgun,
Ama ilk kez…
Kendime ait.

Hamit Atay