Kalbimin En Sessiz Yeri Şiiri - Hamit Atay

Kalbimin En Sessiz Yeri

Kalbimin en sessiz yerinde
senin adın duruyor hâlâ,
kimse bilmesin diye sakladığım,
geceleri kanayan bir yara gibi.
Ne dokunabiliyorum
ne de vazgeçebiliyorum,
insan en çok da
böyle sevdiklerinden yoruluyor.

Çok şey anlatmak isterdim sana,
ama kelimeler boğazımda düğüm,
her cümle yarım,
her susuş biraz daha ağır.
Ben seni konuşarak değil,
susarak sevdim;
kimseye anlatmadan,
kendime bile itiraf edemeden.

Biliyor musun,
insan beklerken eskir,
zaman geçmez,
içinden geçer.
Her “gelmez” dediğimde
bir umut daha düşer içimden,
toplasam da fayda etmez,
kırık umutlar
tamir tutmuyor.

Birlikte hayal kurduğum
gelecekler vardı,
hiç yaşanmamış ama
çoktan özlenmiş.
Şimdi o hayaller
yabancı bir evin eşiğinde
üşüyen çocuklar gibi,
ne içeri girebiliyor
ne de geri dönebiliyor.

Ben seni kaybetmedim aslında,
sen bende eksik kaldın.
Tamamlanmayan her şey gibi
içimde büyüdün,
her hatıra biraz daha ağırlaştı,
her anı
bir vedanın provasıymış meğer.

Geceler uzun,
uykular kısa,
sabahlar erken geliyor
ama umut hiç gelmiyor.
Aynaya baktığımda
kendime soruyorum bazen:
“Bu yorgunluk kimin?”
Cevap hep aynı:
Sevmenin bedeli bu.

Kimseye kırgın değilim artık,
çünkü en büyük kırığı
kendime borçluyum.
Kal dediğimde gidenleri
tutamadım,
git dediğimde kalanları
sevemedim.
İnsan bazen
kendi kalbini bile
yanlış anlıyor.

Yine de…
sen geçtiğin yerlerde
iz bırakmışsın,
toplasam da silinmiyor.
Ne zaman içim daralsa
adın düşüyor aklıma,
işte o an anlıyorum:
Bazı sevdalar
bitmez,
sadece susar.

Eğer bir gün
beni hatırlarsan,
bil ki ben
çoktan affetmiş olurum.
Çünkü içimdeki sevgi
kırılarak değil,
yorularak bitti.
Ve ben
yorulan şeyleri
taşıyamıyorum artık.

Şimdi kalbimi
sessizliğe emanet ediyorum,
ne sen bil,
ne başkası.
Bu şiir bile
sadece tanık olsun diye yazıldı,
çünkü bazı acılar
söylenince değil,
yazılınca hafifliyor.

Hamit Atay