Bir zamanlar ben sana kul köle olup taptım.
Bilmedin kıymetimi sevgimi meze yaptın.
Yoksun benim dünyamda kalbimden silip attım.
Yırttım resimlerini o sayfayı kapattım.
Kendime küçük ama mutlu dünya yarattım.
Üzüntüyü kederi artık ben sana bıraktım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta