20 Şubat 2007, Van, Türkiye
Ateşler yakıyorken içimi
Bir çiçek açtı kalbime,
Alevler dövüyorken zihnimi
Bir güneş doğdu içime.
Bir papatyaydı bu çiçek,
Zarifliğiyle büyüledi beni;
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta