Kalbim Yaralı Şiiri - Hamit Atay

Kalbim Yaralı

Kalbim yaralı…
Ne sevdaya derman, ne sızıya alışık,
Her atışı bir anı, her nefesi bir eksiklik,
Bir gülüşün izinde, bin acının ortasında kaldı.

Kırılmış bir cam gibi sessizim,
Parçam parça dökülüyorum gecelere,
Toplayan yok artık beni,
Ne sen varsın, ne umut… ne de “bir gün”lere inanan biri.

Kalbim yaralı…
Sen gittiğinden beri bütün şarkılar bana küskün,
Her kelimede senin adın gizli,
Dilimde dua değil artık, sadece suskunluk var.

Rüzgâr yüzüme vuruyor,
Bir zamanlar ellerinin değdiği yerleri arar gibi,
Islak bir sonbahar kokuyor her şey,
Ve ben hâlâ o eski aşkın yokuşunda, adını sayıklıyorum.

Ne garip değil mi?
Gitmeyi sen seçtin, kalmayı ben beceremedim,
Bir yarım cümle gibi kaldık hayatta,
Ne sen noktaydın, ne ben devam edebildim.

Kalbim yaralı…
Ama alıştım artık bu acıya,
Bir yara da sensin, bir umut da…
Ve ben her gece o yarayı öpüp uyuyorum —

“Belki bir gün” diye değil,
“Artık yok” diyebilmek için.
Hamit Atay