Kalbim Kırık Şiiri - Zühre Türkeli

Kalbim Kırık
​Bir gecenin en karanlık yerinde duruyorum,
Suskunluğum sessiz bir çığlık gibi çınlıyor içimde.
Eskiden neşeyle atan şu yorgun göğsümde,
Şimdi cam kırıkları var, her nefeste canımı yakan...
​Sözlerin vardı; bir zamanlar yaralarıma merhem olan,
Meğer en derin yarayı açmak için söylenmiş hepsi.
İnsan en çok güvendiği yerden vurulurmuş meğer,
En çok sevdiği gidenin ardından öğrenirmiş taş olmayı.
​Ne bir sitemim var artık sana, ne de bir duam,
Sadece yorgun bir ruhun kırgın veda türküsüyüm.
Gözlerimden süzülen her damla yaş,
İçimdeki o güzel dünyayı silip götürüyor yavaşça.
​Unutulur derler, zaman her şeyi örtip kapatır;
Oysa zaman sadece sızıyı saklamayı öğretir insana.
Kabuk bağlamış bir yara gibiyim şimdi,
Dışım sessiz ve dingin, içim hani o fırtınalı deniz...
​Kalbim kırık evet, amma başım yine dik;
Kırılan her parçamda bir ah, bir yaşanmışlık var.
Sana son kez bakıyorum bu uzak şehirden:
Sen beni kaybettin, ben ise sadece kendimi yordum.