Kalbim evvelde
Kalbim, hüznün bittiği yerde
Geniş sofalı konakların içinde
Kulaklarımda hâlâ tulumbasındaki suyunun sesi
Annelerin el işi yaparken sohbete tutuştukları gölgesinde,
Çınar ağacının kol kanat gerdiği avlusu,
Gözlerimin önünde...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta