Yorgun düşmüş bedenimde bir çift gözüm var açık
dilim lal olmuş
yanaklarım çökmüş yılların gözyaşlarını üzerinde taşımaktan
ellerim nasır tutmuş kalem tutmaktan
saçlarım da ağarmış
kalbim dinlengin ama korkmuyorum onun için
sen giderken kalbimin kapısını nasıl çarptıysan şimdi de öyle.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta