Uyku, gözlerime veda etti, yüreğimle sırdaş şimdi.
Yüreğim, kan revan için de duygu katili olmuş.
Sordum? neye bulaştın sen? Kime kötülük ettin?
Güldü...
Kan kaybın dan öleceksin be adam dedi, utandım.
Meğer, kanayan yaralarıma derman olurmuş...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta