Kalbi Kırık At Şiiri - Esra Nizam

Bu günlerde bir hayli bulanığım.
İçimde kaçak bir “sen” var.
Aklımın arka sokaklarında yokluğun devriye atıyor.
Gece olunca ürkek atlar çarpıyor göğsüme.
Dizginleri yok elimde.
Bir “alo”ya rehin nöbetler,
pencere önü bekleyişler ektin ömrüme.
Senin yerin benim yanım değil miydi?
Yerinde niye yokluğun oturuyor şimdi?

.

Garip bir eşikteyim.
İçimde kalbi kırık bir at var.
Dizlerinde hasretin şifasız ağrısı.
Istırabı şahlanıyor göğsümün bozkırlarında.
Vuslat diye çıktığım yolda sürgünler bıraktın bana.
Yaralarımı üfleyen nefesin yok.
Mecalim iyiden iyiye tükendi.
Yokluğun kemiklerimde yerleşik hayata geçti.

.

Tesirli bir rüyaya düşmüşüm sanki.
Uyanınca her şey tersine dönmüş de sen hiç benim olmamış gibisin.
Sadece “hiç gidemem” dediğin hatırımda.
Bir de sevildiğime inanmışım, ki sorma:
Bütün gerçeklerimle yenilmişim sana.
Sende benden eser yok.
Kenar süsü bile değilim hayatında.
Suya anlatsam, yine hayra çıkmaz o rüya.
Ömrümün hakikatine koca bir boşluk bıraktın.

.

Kalbimin tertemiz gömleğine ben bulaştırdım bu aşkı.
Yokluğunun pençesinde kıvranırken anladım.
Kalbim bir dem soluklandığın misafirhane.
Bizi bir sandığım günler hikaye.
Senin aşk dediğin;
en arsız gecenin koynunda peydahlanmış bir piç aramızda.
Yokluğunu da al lütfen;
kalırsa israf sayılır aşkta.

.

Bir yudum yaşam sürdün yüzüme, inkar edemem.
Adımı telaffuz edişin dahi hayatla aramda bir ateşkesti.
Öyle inanıp sevdim seni.
Yalnızlığının hoşluğu değildim.
Günaha düşkün ellerini aşkla yıkayıp sevdim.
Keşke içimdeki atı vurmasaydın;
onun sadece kalbi kırıktı,
ayağı değil…

06.47,25 Ocak 2026