Kalan Sensizliği Konuşur Şiiri - Köksal ...

Kalan Sensizliğe Konuşur"

bir akşam gittiğin gün,
zaman da arkasından çekildi sanki
gökyüzü boşaldı üstüme
ve ben ilk kez, bir yokluğun sesini ezberledim…
Oda da hâlâ ayak izlerin var, adım atamıyorum,
çünkü bastığım her yerde, biraz sen kırılıyorsun hâlâ…
Bardakta soğumuş bir çay gibi kaldım
hiç içilmemiş, hiç dökülmemiş,
ama orada öylece bekleyen…
Konuştuklarımız değil artık acıtan
konuşamadıklarımız boğuyor boğazımı
çünkü bazı ayrılıklar
sadece susarak yaşanıyor…
Bir gidişin kaç kalp sesi sürer ardında?
kaç "keşke" dizilir peşine?
ben her gün seni kaybettiğim yerde
kendimi de biraz daha bırakıyorum geride…
Şimdi başka ellerde ellerin.
ve ben, artık tutamayacağım bir anı gibi
seninle yaşadığım her şeyi
sessizce cebime koyuyorum
Bak, şarkılar bile seni unuttu
benimse ezberimde hâlâ gülüşünün notaları var
ve her çaldığında, yeniden ağlıyorum içimde
Geceler uzun değil artık, anlamsız…
çünkü sensiz geçen her saniye
bir ömür gibi ağır
Aşk, bazen kavuşmak değilmiş,
bunu senden sonra öğrendim.
bazen aşk,
bir daha hiç göremeyeceğini bile bile-
hep aynı yolda yürümekmiş…
Beni sevmedin demem sana.
çünkü ben sevgini biliyorum.
ama bazen, sevmek de yetmiyor kalmaya…
Şimdi senden kalanla-
bir hayat kurmaya çalışıyorum
ama biliyorum,
sensiz hiçbir şey tam olmayacak
Çünkü ben seni
her şey olmaya adayken………….
hiç bir şeymiş gibi yitirdim…

Köksal Çelik