Kalan Şiiri - Ersin İlhan

Biz hep gidenleri konuşuruz,
oysa asıl hikâye
kalanlarda yazılır.

Kalan;
aynı sandalyeye her akşam
bir kişi eksik oturandır.
Sofrada tabağı duran,
boğazı düğümlü olandır.

Bir ev düşün:
duvarları hâlâ ayakta,
ama sesleri yıkılmış.
Saat çalışır,
zaman geçmez.

Çocukluk,
bir çekmecede sararmış fotoğraf;
bakmaya cesaret edemezsin
çünkü bakarsan
kendini kaybedersin.

Annemin elleri küçüldü zamanla,
ben fark etmeden.
Babam susmayı öğrendi
hayata cevap vermekten yorulunca.

Aşk,
çoğu zaman bir insan değildir;
olmamış bir ihtimalin
ömür boyu taşınmasıdır.

Zaman her şeyi siler derler,
yalan.
Bazı izler
derinleşir.

Gece,
insanın kendine yakalandığı yerdir.
Herkes uyur,
sen uyanırsın:
içinde konuşan biri vardır
adı sensin.

Ölüm bir son değildir belki,
ama
yaşarken eksilmek
en ağır vedadır.

Ve insan…
bir gün anlar:
Hayat,
başımıza gelenler değil;
onlara rağmen
nasıl ayakta kaldığımızdır.

Biz hep gidenleri konuşuruz,
oysa
asıl şiir
kalanlardır.