Kalabalıklar İçinde Yalnızım

Kalabalıklar İçinde Yalnızım

Kalabalıklar içinde yalnızım,
Sesler var ama bana değmiyor.
Herkes konuşuyor, herkes gülüyor,
Benim içimde suskun bir şehir büyüyor.

Omzumdan geçen hayatlara bakıyorum,
Kimse durup “Nasılsın?” demiyor.
Yanımda yüzlerce insan,
İçimde koca bir boşluk oturuyor.

Kalabalıklar gürültülü,
Yalnızlığım sessiz.
Onlar kahkaha atıyor,
Ben içimde bir vedayı bitiremiyorum.

Bir masadayım, sandalyeler dolu,
Ama yerim hep boş gibi.
Gözlerim bir yüz arıyor,
Adını koyamadığım bir eksik gibi.

Kalabalıklar içindeyken anladım,
Yalnızlık sayı meselesi değilmiş.
İnsan, anlaşılamadığında yalnızmış,
Elini tutan varken bile.

Geceler daha dürüst bana,
En azından yalan söylemiyor.
Karanlık açıkça söylüyor:
“Buradasın ama kimse seninle değil.”

Ben alıştım susarak var olmaya,
Kalbimi cebimde taşımaya.
Kalabalıklar geçip gidiyor üstümden,
Ben içimde kendime sığınıyorum.

Sorarlarsa bir gün
“Bu kadar insan arasında nasıl bu kadar yalnızsın?” diye,
Başımı kaldırır derim ki:
Kalabalıklar vardı,
Ama yüreğime dokunan yoktu.

Hamit Atay