Kal Desem Yetmezdi Şiiri - Mesut Özdemir 3

Saçlarından rüzgâr geçerdi,
Sanki her telinde başka bir dünya saklıydı.
Bakışların, okunmadan kapanan
Kalın bir roman gibiydi;
Bir gülüşünle
Yüzyıllık sessizlikler çözülürdü.
Şimdi neden her nefes
Bir vedanın gölgesini taşıyor, söyle?

Gitmen bir kapı sesi bile değildi,
Toprakta iz bırakmayan bir adım gibi…
Ama içimde bıraktığın
Bu çarpıntı,
Bu adını koyamadığım yangın
Kime ait?

Benden geriye
Dağınık düşünceler kaldı,
Eşyasız bir oda,
Duvara çarpıp duran bir kalp.
Üzerime çektiğim bu boşlukta
Hâlâ seni bekleyen yerler var.
Bu titreme,
Bu içe çöken soğuk,
Adını sensizlik koyduklarım…
Söyle,
İçimde dolaşan bu sen
Hangi veda paketinden çıktı?

Aşkımıza bir mevsim ayırmıştım.
Seni bulmak;
Haritalardan silinmiş bir mahallede
Seslenmek gibiydi.
Dilimde kuruyan kelimelere hayat,
Gözlerimde kabuk bağlamayan yaraya ilaç,
Yorgun uzuvlarıma
Yeniden yürümeyi öğretmek gibiydi.

Seni bulmak
Ve bir daha kaybetmemek…

Hatırlıyor musun?
Avuçlarını yakalayıp
Göğsüme bastırdığım anı…
“Burada sen varsın” demiştim.
İlk geri çekilen ellerin oldu,
Sonra bütün varlığın.

Keşke yüzüme kapansaydı dünya,
Kalbime değil…

Islanmış bir yaz akşamında
Bırakıp gittin ya beni,
Şimdi dengemi yitirmiş bir zaman gibi
Sağa sola savruluyorum.
En yalnız yerimde
Karşıma çıkmalıydın,
Bakışlarında beni duymalıydım.

Yanımda olman gereken bir andaydı bu.
Dakikaların, saniyelerin hükmü yoktu.
Ellerin ellerimdeyken
Gülüşlerimizle göğe işaret eder,
Her dilde aynı sözü söylerdik.
Susarak anlaşırdık seninle.

Çocuk aklımla fısıldadığım
Eski bir cümle vardı:
“Kal.”
Çünkü
Gidip kaybolmak var,
Dönüp bulamamak var…

O yüzden
Gitme.
Hiç değilse bu dizelerde kal.

Beni tutukla,
Bakışlarının kıyısında…
Çünkü gözyaşı sadık değildir,
Akıp gider.
Kirpik dediğin dayanmaz, düşer.

Gitme,
Zaman henüz erken.
Ben hep
Nefesinde,
Sessizliğinde,
Kalbinin unuttuğu bir köşede
Durmayı bilirim.

Her gece, yıldızlar susuyor
Ama ben seni fısıldıyorum karanlığa.
Ay bile çekiniyor bakmaktan gözlerine;
Bense gölgene sarılıp uyuyorum,
Sen yokken bile
Bir yanım hep seninle dolu.

Rüzgâr uğuldayarak geçiyor odadan,
Her uğultuda adını sayıyorum,
Her köşede bir anımız yankılanıyor;
Bir zamanlar dokunduğun her şey
Hâlâ sıcak, hâlâ canlı…
Ama sen gitmişsin,
Sessizce, parmak uçlarında…

Sokaklar yürüdüğümüz gibi sessiz artık,
Kaldırımlar adını taşır gibi boş,
Ve ben her adımda seni arıyorum
Ama yoksun…
Her çiçek soluk,
Her kuş şarkısız,
Her rüya eksik.

Düşlerimde bile uzaklaşmış gibisin,
Elimi uzatınca tutamadığım bir yıldız,
Dokunamıyorum, ama her yerde varlığını hissediyorum.
Bir sesin, bir gülüşün,
Bir bakışın…
Hep eksik, hep yitik…

Kal deseydim yetmezdi belki,
Ama bir kez daha söylemek istiyorum:
Gitme.
Geri dönmese bile,
Bir parça kal kalbimde,
Bir köşe ayır bana,
Seninle yaşadığım her anı
Kendi dünyamda saklamak için.

Ben burada bekleyeceğim,
Hâlâ sana ait olan her nefeste,
Hâlâ senden kalan her gölgeyle,
Hâlâ içimdeki sessizlikle…
Çünkü gitmenle yok olmayacak aşkımız,
Sadece biçim değiştirecek,
Sessizliğe dönüşecek,
Ama hep burada olacak.