Kal Bizim Köyde Şiiri - Gülay Özdemir

Köylerin en güzeli benim köyümdür;
Sarıyar derler ama aldanma, baharın ezeli gülüdür.
Gelin gibi süslenir karşılar misafirini;
çiçeklerin, kırların en alasını saklar bizim köy.

Bizim köy biraz yâr gibidir;
sevdası sabah sislerini yaran güneş gibi ılık,
tepelerden süzülen ışık gibi içtendir;
yüreklere usulca, dalga dalga işler bereketini.

İnsanları yorgan yastık aratmaz;
evinin değil, önce gönlünün kapısını açar sana.
Bir lokmasını bölmeyi kutsal bilir,
yolda kalana yoldaş olmayı yazgı sayar bizim köyde.

Sabaha kuşların neşeli şarkılarıyla uyanırsın;
çeşmeleri billur gibi şırıl şırıl çağlar
ve bir süre sonra alışkanlık değil, huzur olur
bu köyün sesi, kokusu, suyu.

Akşam olunca harman yerinde bir türkü başlar;
kavalın ezgisine karışır çocukların kahkahası.
Gökyüzü yıldızlarını serer avuçlarına,
her biri sana başka bir masal anlatır sessizce.

Dere boyunda söğütler hafifçe salınır;
rüzgâr köyün en eski hikâyesini fısıldar kulağına.
Yolları taş değil, anı döker önüne;
her adımda geçmişle bugün yan yana yürür bu topraklarda.

Konakladığın her evde
bir kahveden öte bir dostluk demlenir.
Ocağında pişen çorba değil yalnızca;
gönüllerin sıcaklığıdır sofraya yayılan bereket.

Kal bizim köyde…
Bir sabah daha uyan mavisine, yeşiline;
bir akşam daha dinle kuzey yelinin türküsünü.
Gitmek istersen yollar elbet açıktır,
ama kalbin dönecek bir sebep bulur her zaman bizim köye.
12.12.2025
~ Gülay Özdemir ~