Şuracığa bir kahve bıraktım,gönlü yorgunlara.
Renk cümbüşü serptim masaya,yüreği kararmışlara.
Bir iskemle de tebessüme çektim ,
“Otur” dedim.
“Kahveler benden.
Eğer tüm gün dostlarımın yüzünde gezineceksen.”
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



