Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Üslup olarak akıcı, okuyana güzel bir şekilde anlatılmak istenen duygular, mükemmel ifade edilmiş...şiir gibi şiir olmuş...
Yürekten hissedilerek kaleme alınmış, beklemek bir umuttur ya hep...
Orada da kahrolmayı ayrı bir kenara koymak biraz zor oluyor..
............Günlünüze sağlık kaleminiz şen olsun..Saygılar ve salamlar
Şiir işte bazan kahroluruz bazan kahvehaneden özleriz ama hep şiirlerde kalır sayın hocam.herzamanki gibi hoş güzel yorumunuz için saygı ve hürmetlerimi iletiyorum.sevgiyle kalın
mükemmel bir kalem özü sözü anlatımı
şiir paylaşımı
hani bir yerden güneş dogar ya
farklı esen rüzgar ya
yıldız toplayan türküler var ya
işte öyle yürekten yazılan
güzel bir eser olmuş
kutlarım yazan kalemi
salim erben
Elimde sıgaram, seni düşünüyorum,
Yudum, yudum içime çekiyorum özlemini,
Bir daha, birdaha kahroluyorum,
Beni terk edişin geliyor aklıma
Hani seninle umutlarımız vardı,
Hani seninle birlikte yaşlanacaktık
Hani birlikte sevecektik her şeyi
Bir daha, bir daha kahroluyorum,
Beni terk edişin geliyor aklıma
Biliyorum dönmeyeceksin,
Umutlar, sevgiler yaşanmayacak
Ben varım sen yoksun bu sevdada
Bir daha, bir daha kahroluyorum
Beni terk edişin geliyor aklıma....
abla harikasın her zamanki gibi nefis dizler bizim kadreim böyle abla severken terk edilmek yüregin dert görmesin ellerinden öpüyorum saygıalırmla kardeşin yıldıırm şimşek
Elimde sıgaram, seni düşünüyorum,
Yudum, yudum içime çekiyorum özlemini,
Bir daha, birdaha kahroluyorum,
Bu güzel paylaşımı kutlarım seni sevenlerinde çok olsun
Elimde sıgaram, seni düşünüyorum,
Yudum, yudum içime çekiyorum özlemini,
Bir daha, birdaha kahroluyorum,
Beni terk edişin geliyor aklıma
Hani seninle umutlarımız vardı,
Hani seninle birlikte yaşlanacaktık
Hani birlikte sevecektik her şeyi
Bir daha, bir daha kahroluyorum,
Beni terk edişin geliyor aklıma
Biliyorum dönmeyeceksin,
Umutlar, sevgiler yaşanmayacak
Ben varım sen yoksun bu sevdada
Bir daha, bir daha kahroluyorum
Beni terk edişin geliyor aklıma.... tebrikler...kalemine saglık yine kopardı yüregim bam telini bu şiir kaleminde yüreginde dert görmesin tam puan yıldırım şimşek
Biliyorum dönmeyeceksin,
Umutlar, sevgiler yaşanmayacak
Ben varım sen yoksun bu sevdada
Bir daha, bir daha kahroluyorum
Beni terk edişin geliyor aklıma....
Yüreğinizdeki acıyı inanın çok iyi anlayabiliyorum. Ama gidenlerin ardından döneceklermi diye beklemek kendimize yaptığımız ne büyük haksızlık değilmidir.
Yüreğinizdeki acının bir an önce dinmesini diliyor kaleminizi ve yüreğinizi kutluyorum. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 6 tane yorum bulunmakta