Kahrollurum Şiiri - Hayati Kork

Dökülürken gözlerim anılarıma tek tek,
Zamana bin bir isyan eder de kahrolurum.
Aynalarda gördüğüm kim bu pörsümüş, ödlek?
O benden ürker iken ben ondan korkuyorum.

Renkleri neden böyle soluk, silik, aklaşmış?
Nedendir simasında çeltikler sıra sıra?
Kim bilir ruh bedenle vedaya mı yaklaşmış?
Ayrılığın hüznü mü gördüğüm bu manzara?

İyisi mi çıkmasa bir daha hiç karşıma;
Ne o mahcubiyette ne de ben mahzun olam.
Görüp de düşmeyeyim ayrılık telaşına.
Bütün bunları bana yapan sensin be zaman!
Bir de bana çektiren o hain, zalim olan...
Hayati Kkork
13/08/2013 – Gecenin bi vaktinde