Kağızman Şiiri - Gül Yıldırım

Aras Nehri akar, coşar derinden
‎Kars’ın yeşil yüzü, sensin Kağızman
‎Bir türkü yükselir, sarsar yerinden
‎Gurbetin vuslatı, sensin Kağızman
‎
‎​Bağların bereket, bahçen sunar bal
‎Uzun elman sanki petekteki dal
‎Gören hayran olur, der ki: "Burda kal"
‎Toprağın altını, sensin Kağızman
‎
‎Aras kıyısından esen yel eser
‎Bağında kayısı, dertleri keser
‎Hasret çeken gönül, dünyaya küser
‎Vatanın neşesi, sensin Kağızman
‎
‎​Aşık Hıfzı söyler, dinler bu dağlar
‎Sazın teli sızlar, yüreği dağlar
‎Ayrılık rüzgarı bağrımı dağlar
‎Gönlümün kalesi, sensin Kağızman
‎
‎​​Ayazın sert olsa, bağrın sımsıcak
‎Mertliğin yurdusun, açarsın kucak
‎Sönmez içimizde yanan bu ocak
‎Serhadın şerefi, sensin KAĞIZMAN!
26.02.2026
‎
‎Kağızman'a ısmarladım narı gelmez derler ...ama Kağızmana gidenin tadı damağında, dostluğu bağrında kalır. .