Kağıt ay dayanamadı rüzgarına,
Yırtıldı, düşürdü melek parçalarını,
Gök patlarmışcasına parladığı anda,
Süzülerek savruldu karanlık sayfaları.
Yol aldılar doğruca sonsuzluğa,
Yok olmaya yüz tutmuş yırtık parçaları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta