Kağıt İle Kalem Şiiri - Ali Can Atalay

Bir cümle yarım kalırken akşamın eşiğinde,
Bir harf saklandı zamanın ince beşiğine
Ve kağıt sessizliğe yaslayıp yüzünü,
Okşadı son defa yazılmış bir “seni”.

Ama mürekkep kurumadı kalbin kıyısında,
Bir iz bırakmıştı beyazlığın tam ortasında.
Silinmek ister gibi titrerken bazı kelimeler,
Bazılarıysa kaldı sanki sonsuza dek sürer.

Her satır bir dokunuş, her hece bir öpüş,
Her nokta bekleyiş, her virgül bir oluş…
Kalem yazdıkça kağıt daha çok sevdi onu
Ve o satırların da, usulca gelmişti sonu.

Kalem çekilirken yavaşça parmaklarımın arasından,
Bir sızı düştü gölgesinin tam hizasından.
Kağıt “gitme” dedi, kalem ise “hisset sadece”
Çünkü aşk yazıya sığmaz, ağır gelirdi her hece.