Kağıdın Kalemde Gönlü Yoksa

Kağıdın Kalemde Gönlü Yoksa

Kağıdın kalemde gönlü yoksa,
Ne yazsa boş, ne anlatsa boş…
Mürekkep akar ama iz bırakmaz,
Sözcükler dökülür ama yüreğe ulaşmaz.
Gözlerim bakar, ellerim titrer,
Bir şeyler dökmek isterim ama
Kalbim sessiz, kelimeler öksüz…
Düşünceler boşlukta savrulur,
Bir fısıltı bile çıkmaz dudaklarımdan.
Her satır bir hayal kırıklığı,
Her nokta bir soluk hüzün…
Gönlü olmayan kalem,
Zamanın üstüne çizilmiş boş bir silüettir.
Deniyorum yine de,
Belki bir mucize olur,
Belki bir kelime düşer,
Bir umut ışığı yanar satırlarda…
Ama boş, hâlâ boş…
Kağıt ağlar, kalem yorulur,
Ve ben yine yalnızım,
Düşlerimle konuşurken.
Bir kelime bile kaleme can vermiyor,
Bir cümle bile yüreğe dokunmuyor…
Ve ben fark ediyorum ki:
Asıl yazı, gönüllü yazıdır,
Asıl şiir, kalbinden akan sözdür.
O zaman bırakıyorum kağıdı,
Bırakıyorum kalemi,
Belki susmak, en doğru şiirdir.
Ve içimde birikir bütün sözcükler,
Gözyaşlarım olur, sessiz bir nehir…
Ta ki gönlü olan bir kalem bulana kadar.
Hamit Atay