Kafkasya Direnişi Şiiri - Namık Ant Benson

Dağlarda yankı, bir çağrı gibi,
Savaşın sesidir, kanla kirli.
Göğüs kafesim sızlar, yürekler yanar,
Büyük bir isyan, toprağa karışan askerler.

Kafkas dağları, Tanrı’nın talihsiz yeri,
Kurtuluş için dökülen kanlar seli.
Çakallar ulur gecede, sessizdir direniş,
Her adımda bir ölü, her adımda bir geçiş.

Kan akar nehir gibi, toprak susuz,
Gözlerde acı, bakışlar ölü.
Bir zafer hayali, kararmış her yanı,
Kimi savaşırken, kimi terk ederdi canını.

Bir bomba düştü, dağlar titredi,
Yüreklere korku, gözlere ölüm girdi.
Yanında bir dost, bir düşmanla kardeş,
Herkes birbirine, acıdan düşmanlaşmış.

Yalnız kalan çocuklar, analar ağlar,
Karakış gelir, umutlar dağları dağlar.
Ama silahın sesi susturmaz içimdeki yarayı,
Düşmanın elinden değil, yurdumun derdiyle.

Şehitler yatar, toprağa sızan kanla,
Gözyaşı sel olup akar, düşer dağlardan.
Yürekler titrer, kırılır her bir adımda,
Ve dağlarda yankı kalır: "Kurtuluş var mı?"

Fakat ne çığlık, ne savaş dinler,
Gözyaşları boğar, ruhlar yerlerde sürer.
Ama bu dağlar, bu topraklar asla unutmaz,
Bir ulusun direnişi, kanla çizilir, yaz.